जिन्दगीको परिभाषा नबुझेपछि
हामी अल्झिरहेका छौँ
भ्रमको अनकन्टार अँध्यारो जङ्गलमा
आँखामा उज्यालो बोकेर पनि
चेतनाका ढोकाहरू बन्द छन् 
आधुनिकताको चम्किलो आवरणभित्र
क्रमशः झर्दैछन् संस्कारका पातहरू,
संस्कृतिका जरामा
लाग्दै छ स्वार्थका धमिरा ।

उद्देश्यहीन चिन्तनको भारी बोकेर
विकृतिको सहारामा
हामी हिँडिरहेका छौँ अन्योल यात्रा  
हाम्रो गन्तव्यको नक्सा हराएको छ
के हुँदैछ, के गर्दैछौँ ,कहाँ जाँदैछौ ?
अहँ ! आफैलाई थाहा छैन।

किताबका खुड्किलामा चढेर
प्रमाणपत्रको शिखर छोएपछि
ज्ञानको आकाश छोएको भ्रममा
हामी आफैँभित्र
अज्ञानको गहिरो इनार खन्दैछौँ।
धर्म, कर्तव्य, मान र मर्यादा
शब्दकोशका पानामा थन्काएर
हातमा फूल र अक्षता बोकेर
मन्दिरका ढोका ढकढक्याउँदै छौँ,
तर अचम्म छेउकै झुपडीमा
भोकले निभेको आशाको दीप
देख्न सक्दैनौँ।
देवताका मूर्तिमा फूल चढाएर
मानिसभित्रको देवत्व
बिर्सिरहेका छौँ।

आऊ ! धर्मलाई मन्दिरको चौघेराबाट
मानिसको आँगनसम्म ल्याऔँ
कर्तव्यलाई जीवनको लक्ष्य बनाऊँ
र शोषित र उत्पीडित झुपडीहरूमा
उपेक्षाको होइन—
सहानुभूतिको हात बढाऔँ,
निष्पट अँध्यारा आँखामा
चेतनाका फूल फुलाऔँ।
हृदयमा स्वार्थको अँध्यारो होइन
ज्ञानको उज्यालो लेखौँ;
कुनै झुपडीमा
भोकको होइन,
आशाको दीप बालौँ।
सायद त्यहीँबाट
जिन्दगीले आफ्नो परिभाषा भेट्नेछ—
जहाँ पूजा फूलले होइन
मानवताको कर्मले हुनेछ
जहाँ धर्म ओठमा होइन
व्यवहारमा फुल्नेछ।