खै किन हो
मलाई मन पर्दैन
यो कंक्रिटको जंगल।

​मलाई त हराभरा मैदान मनपर्छ,
खेतीयोग्य माटो मनपर्छ।

​गहुँ–धान पाकेर,
मुस्काउने फाँट मनपर्छ,
मुसुरो र तोरीले
रङ्गिएको खेत मनपर्छ।

​तर आजभोलि,
अन्नको भण्डारमा,
घरैघरको घेराबन्दी छ।

​जहाँ हिजो सुन फल्थ्यो,
त्यहाँ अब घडेरीका प्लटिङ छन्,
सिमेन्टका रेखा कोरिएका छन्।

​मानिसहरू यहाँ,
रहरले मात्र आएका होइनन्।
कोही भोकले झरे, कोही द्वन्द्वले ।

कोही स्वास्थ्य र शिक्षाको,
सुनौलो उज्यालो खोज्दै झरे,
कोही सडक र गाग्री रित्तो हुँदा,
मलबार आएका हुन् ।

आजभोलि त झन 
उजाड खेतबारीमा बाँदर-बँदेलको राज छ,
 वनमारा र माओवादी भडको डर छ,
यस्तै अभाव र उकुसमुकुसले पिल्सिएर
मानिसहरू तराई झरेका हुन्।

यो त राज्यकै विभेद हो,
राज्यका  तराजुहरू
पहाडतिर सधैं हलुका रहे ,
जहाँ पहाडको पसिनाले
उचित मूल्य पाउँदैन।

​जहाँ पहाडको जग्गा,
बैंकमा धितो बिक्दैन।
लालपुर्जा जब
खोटा सिक्का सरह हुन्छ।

​अनि मानिसहरू आफ्नो,
थातथलो नछोडेर के गरून्?
त्यसैले त,
पहाड सुनसान हुँदै गएको छ।

​यी बस्तीहरू मन नपर्नु,
मेरो कुनै बैरभाव वा पूर्वाग्रह होइन।
मन नपरेको त केवल
पहाड रित्तिँदै जाँदा
तराई भरिँदै गएको देख्नु हो।

​भिड बढेर तराई गुलजार त भयो,
तर यी नयाँ बस्तीहरूमा
अब पसिना र उब्जनीको सुवास छैन।

​अनि जब म,
मलबारतिर फैलिँदै गरेका
यी नयाँ घरहरू देख्छु।

​मन भित्रैबाट,
एउटा आवाज आउँछ
ए तराई! ए मलबार!

​तिमीलाई भर्न
पहाड खाली भएको छ।
तिमी हाँसिरहेछौ मलबार,
तर मेरो पहाड,
चुपचाप रोइरहेछ।