वर्षाको अन्तिम महिना थियो । सहरका सडकहरू भिजेका थिए । बिहानको झरी रोकिनासाथ बिजुलीका तारहरूबाट पानीका थोपाहरू टपटप झर्थे । काठमाडौंको भिडभाड आफ्नै हतारमा दौडिरहन्थ्यो– कसैलाई कसैको अनुहार हेर्ने फुर्सद थिएन ।

त्यही सहरको पुरानो गल्लीभित्र तीनतले घरमा बस्थिन्, रिवा ।

रिवा रेडियो स्टेसनमा काम गर्थिन् । उनको आवाज राति प्रसारण हुने कार्यक्रममा बज्थ्यो । रेडियो सुन्ने मानिसहरू उनलाई ‘रातकी साथी’ भन्थे । उनी अरूका कथा भन्थिन्, सान्त्वना दिन्थिन्, तर आफ्ना पीडाहरू कसैसँग बाँड्दिनथिन् ।

उनको बुबा वर्षौंअघि बितिसकेका थिए । घरमा उनी र उनकी ठुली दिदी मीरा मात्र थिए ।

मीरा विद्यालयमा शिक्षिका थिइन् । उनी शान्त स्वभावकी महिला थिइन् । धेरै बोल्दिनथिन् । अनुहारमा स्थायी थकान बसिरहन्थ्यो, तर आँखामा अझै पनि केही सपनाका टुक्रा बाँकी थिए ।

दुई दिदीबहिनीको जीवन सामान्य ढंगले चलिरहेको थियो । त्यसैबीच उनीहरूको घरमा डेरा बस्न आए समीर ।

समीर एउटा अनलाइन समाचार कम्पनीमा भिडियो सम्पादक थिए । उनी बोल्न सिपालु थिए । पहिलो भेटमै मानिसलाई आफ्नो बनाउन सक्ने खालको आत्मविश्वास थियो उनमा ।

सुरुका केही दिन सबै सामान्य लाग्यो ।

समीर कहिले तरकारी ल्याइदिन्थे, कहिले इन्टरनेट बिग्रियो भने मिलाइदिन्थे । मीरा उनलाई ‘सहयोगी केटा’ भन्थिन् । 

तर, रिवाले बिस्तारै केही फरक कुरा महसुस गर्न थालिन् । समीरको व्यवहार सतहमा सभ्य देखिन्थ्यो, तर उनका आँखामा कुनै लुकेको धुवाँ थियो । मीरा बोल्दा उनी आवश्यकताभन्दा लामो समयसम्म हेरिरहन्थे । मोबाइलमा फोटो देखाउने बहानामा नजिकिन्थे । कहिलेकाहीँ मीरा झस्किएर एक कदम पछि हटेको रिवाले देख्थिन् ।

एक रात रेडियो कार्यक्रम सकिएपछि रिवा घर फर्किइन् । घर असामान्य रूपमा चुप थियो । भान्साको बत्ती बलिरहेको थियो । मीरा एक्लै कुर्सीमा बसेकी थिइन् ।

‘दिदी, निदाउनुभएन ?’ मीरा झस्किइन् ।

‘त्यत्तिकै... टाउको दुखेको ।’

तर रिवाले देखिन्, उनका हात हल्का काँपिरहेका थिए । 

त्यो रात रिवा झ्यालछेउ बसिरहिन् । बाहिर पानी परिरहेको थियो । सडकका बत्तीहरू पानीमा धमिला देखिन्थे । उनको मनमा प्रश्नहरूको भिड उठिरहेको थियो ।

तर अर्को दिन सबै शंका हरायो । रिवा कार्यालय जान निस्किएको बहाना गरेर केहीबेर घरबाहिरै बसिन् । उनले झ्यालबाट भित्रको दृश्य देखिन् । समीर बैठकमा उभिएका थिए । मीरा किताब मिलाइरहेकी थिइन् । समीरले अचानक भन्यो, ‘तपाईंलाई थाहा छ ? तपाईं हाँस्दा निकै सुन्दर देखिनुहुन्छ ।’

मीरा असहज भइन् । ‘यस्तो कुरा नगरिदिनुस् ।’

तर समीर हाँसे । त्यो हाँसोमा सम्मान थिएन । केही क्षणपछि उनी झन् नजिकिए । मीरा तुरुन्त टाढा हटिन् । रिवाको मुटुभित्र चिसो रिस उम्रियो ।

उनी सिधै कोठामा गइन् । तर केही भनिनन् । किनकि उनलाई थाहा थियो– कहिलेकाहीँ प्रत्यक्ष भिडन्तभन्दा बुद्धिमानीले खेलिएको चाल बलियो हुन्छ ।

त्यसपछि रिवाले योजना बनाउन थालिन् । उनी प्रविधिमा राम्रो थिइन् । रेडियोबाहेक उनले डिजिटल अडियो सम्पादन पनि सिकेकी थिइन् । एक साँझ उनले घरको पुरानो वाइफाइ राउटरभित्र सानो रेकर्डिङ डिभाइस लुकाइन् । अब घरको बैठकमा भएका कुराहरू सुरक्षित हुन थाले ।

दिनहरू बिते । रेकर्डिङहरू बढ्दै गए । समीरका शब्दहरू क्रमशः अश्लील र दबाबपूर्ण बन्दै गएका थिए ।

‘तपाईं एक्लै हुनुहुन्छ...’

‘मलाई विश्वास गर्न सक्नुहुन्छ...’

‘रिवालाई केही थाहा हुँदैन...’

यी वाक्यहरूले रिवाको रगत उम्लिन्थ्यो । तर उनले आफूलाई शान्त राखिन् ।

एक रात उनले सबै अडियो सुनेर कम्प्युटरमा सुरक्षित गरिन् । त्यसपछि उनले समीरको सामाजिक सञ्जाल पनि हेर्न थालिन् ।

त्यहाँ उनले अर्को कुरा पत्ता लगाइन्– समीर पहिले पनि एउटी महिलामाथि दुव्र्यवहारको आरोपमा जागिरबाट निकालिएका रहेछन् । अब रिवालाई स्पष्ट भयो– यो संयोग होइन, प्रवृत्ति हो ।

भोलिपल्ट उनले एउटा गुमनाम इमेल तयार गरिन् । इमेलमा अडियो फाइलहरू, स्क्रिनसट र पुराना प्रमाणहरू जोडिएका थिए । त्यो इमेल उनले समीरको कम्पनीका निर्देशक र मानव संसाधन विभागलाई पठाइन् ।

सन्देश छोटो थियो– ‘तपाईंहरूको कर्मचारीले महिलामाथि मानसिक दुव्र्यवहार गरिरहेको प्रमाण संलग्न छ । समयमै ध्यान नदिए अर्को पीडित थपिन सक्छ ।’

इमेल पठाएपछि उनको हात काँपिरहेको थियो । उनी डराएकी थिइन् । तर, त्यो डरभित्र एउटा दृढता पनि थियो । तीन दिनसम्म केही भएन । समीर उस्तै घमण्डी शैलीमा हिँडिरहे । रिवाले केही थाहा नभएको अभिनय गरिरहिन् ।

चौथो दिन बिहान– समीरको मोबाइल लगातार बजिरह्यो । उनको अनुहार बिस्तारै बदलिँदै गयो ।

‘के मतलब ?... विनाजानकारी निलम्बन ?’

उनको स्वर चर्कियो । ‘माथिबाट आदेश आएको छ ? कसको उजुरी ?’

कोठाभित्र सन्नाटा छायो । केही बेरपछि उनी सोफामा निसासिएर बस्न पुगे । पहिलेको आत्मविश्वास हराइसकेको थियो ।

मीरा रिवातिर हेर्दै थिइन् । उनी केही बुझ्न खोजिरहेकी थिइन्, तर प्रश्न गर्न सकिरहेकी थिइनन् । त्यो साँझ समीरले घर छोड्ने निर्णय गरे । जब उनले अन्तिम झोला बोकेर गेट पार गरे, आकाशमा फेरि हल्का वर्षा सुरु भयो ।

रिवा कौसीमा उभिएकी थिइन् । मीरा उनको छेउमै थिइन् । केही क्षण मौनता रह्यो ।

अचानक मीरा बिस्तारै बोलिन्, ‘अचम्म लाग्छ... आज घर फेरि आफ्नै जस्तो लागेको छ ।’

रिवाले मुस्कुराउँदै आकाशतिर हेरिन् । पानीका थोपा रेलिङमा फुटिरहेका थिए । टाढा रेडियो टावरको रातो बत्ती टिम्टिमाइरहेको थियो ।

उनको मनभित्र एउटा आवाज उठ्यो, ‘कहिलेकाहीँ सुरक्षा भनेको ठुलो आवाज होइन । कसैको अँध्यारो चुपचाप हटाइदिने उज्यालो हो ।’