परदेशी छोरा सम्झी नरोऊ आमा, 
म स्वतन्त्र माटोको सन्तान हुँ, 
म तिमीदेखि टाढा–टाढा भए पनि, 
आखिर मेरो मन त सधैं तिम्रो आँगनमा बस्छ, 
अनि सिर्जनात्मक फूलहरू सधैं ढकमक्क फुलिरहन्छन्, 
हिमाल हाँसिरहन्छ, 
पहाड नाचिरहन्छ, 
तराईका फाँटहरू झुलिरहन्छन्,  
के छैन हामीमा सबैथोक भएर पनि, 
न त जल, जमिन, जंगल, जनावर अनि जडीबुटीको 
सदुपयोग गर्न जानियो, 
न त स्वाभिमानका घेराहरूलाई मजबुत बनाउन सकियो, 
तै पनि सत्य, सत्य नै हो भन्ठानी जितको यात्रा तय हुने नै छ, 
त्यसैले त नरोऊ आमा तिमी मलाई सम्झेर । 

तिमीले जन्माएको यो छोरा म, 
कुनै देशको नागरिक होइन म, 
तर म हुँ त्यो वीर गाथा र वीरता बोकेको,
स्वतन्त्र भूमिको साहसी सन्तान, 
न त कहिल्यै झुक्न जान्यो, न त कहिल्यै रुन जान्यो, 
न त विदेशीको गुलाम बन्न जान्यो, 
तर विदेशीका गिद्धेनजरका विरुद्ध लड्दै जाँदा, 
आफ्नाले आफ्नैलाई धोका दिएपछि, 
झुटो आश्वासनका पोकाहरू बाँडी मर्ने कसम खाएपछि, 
आखिर के नै गर्न सकिँदो रहेछ र आमा, 
राष्ट्रियताको मामलामा एक्लो बृहस्पति भएपछि ।
राष्ट्रियताको मामलामा एक्लो बृहस्पति भएपछि । 
त्यसैले त नरोऊ आमा तिमी मलाई सम्झेर ।